Een onrustig gemompel trok door de zaal als een naderende storm. De gasten keken elkaar aan, verward, onzeker. Het woord ontbinding hing zwaar in de lucht. Niemand begreep precies wat er gebeurde, maar iedereen voelde dat dit geen toneelstuk was.

— Welke clausule? fluisterde een oudtante.

— Waar heeft ze het over? vroeg iemand anders.

Camila deed een stap naar voren. Haar gezicht was lijkbleek, haar handen trilden ondanks haar poging om waardig te blijven.

— Ana… stop hiermee, siste ze.

— Dit is niet het moment voor jouw jaloezie. Je probeert me belachelijk te maken, toch?

Ik zei niets. Ik bukte me alleen, nam Luiza voorzichtig in mijn armen en hield haar tegen mijn borst. Haar ademhaling werd langzaam rustiger, maar haar ogen stonden groot en angstig. Ik voelde haar kleine lichaam nog trillen.

De stem van meester Albuquerque klonk opnieuw door de luidspreker, helder en onverbiddelijk:

— Mevrouw Valença, ik bevestig dat de annulering is doorgevoerd.

— Zonder uw handtekening kan de eigendomsoverdracht nietig worden verklaard.

— De bank is reeds op de hoogte gebracht.

Mijn moeder, Helena, draaide zich abrupt om.

— Welke eigendomsoverdracht?

— Waar hébben jullie het over?

Ik keek haar eindelijk recht aan.

— Over het landhuis, mama.

De zaal viel volledig stil.

— Wat bedoel je daarmee? vroeg ze scherp.

— Camila heeft het huis gered. Dat weet iedereen.

Ik ademde diep in. Jarenlang had ik gezwegen. Uit liefde. Uit hoop. Uit angst om precies dit moment te veroorzaken.

— Nee, zei ik zacht maar vastberaden.

— Ik heb het huis gekocht. Met mijn eigen geld.

— Ik heb de schulden afbetaald. Ik heb het contract ondertekend.

Camila’s mond ging open, maar er kwam geen geluid uit.

— Je liegt, fluisterde ze uiteindelijk…………….

Lees verder op de volgende pagina.