Ze leunde zwaar tegen de deurpost, haar gezicht plots lijkbleek. De scherpe, superieure blik die ze altijd droeg, was verdwenen. Haar ogen schoten door de woonkamer alsof ze iets verschrikkelijks verwachtte… maar niet kon vinden.

“Wat is dit?” herhaalde ze, zachter nu.

Ik keek om me heen en begreep eerst niet wat ze bedoelde. Het huis was eenvoudig: een tweedehands bank, tekeningen van een kind aan de muur, een boekenkast vol gelezen paperbacks. De geur van vers gekookte soep hing in de lucht.

“Dit,” zei ik rustig, “is ons huis.”

Anna kwam net uit de keuken, haar handen nog nat van de afwas. Ze verstijfde toen ze mijn moeder zag. Even wist ik niet of ik haar moest beschermen of haar de ruimte moest geven. Maar Anna deed iets wat mijn moeder niet had verwacht: ze glimlachte. Beleefd. Zonder angst.

“Goedemiddag,” zei ze. “Wilt u thee of koffie?”

Mijn moeder antwoordde niet. Haar blik viel op de muur naast de eettafel. Op een ingelijste tekening: drie figuren met stokarmen en grote glimlachen. Bovenaan stond, in wiebelige letters: Ons gezin.

“Wie… wie heeft dit getekend?” vroeg ze schor.

“Mijn zoon,” zei Anna zacht. “Hij is nu tien.”

Alsof dat het sein was, kwam hij de woonkamer in, zijn schooltas nog op zijn rug. Hij stopte abrupt toen hij mijn moeder zag.

“Papa?” vroeg hij, onzeker.

Ik legde mijn hand op zijn schouder. “Het is goed. Dit is… mijn moeder.”

Hij keek haar een paar seconden aan, toen glimlachte hij breed.

“O, hallo mevrouw! Wilt u mijn Lego-robot zien? Hij kan echt lopen!………………

Lees verder op de volgende pagina.