Ik veegde een traan van haar wang en haalde diep adem voordat ik antwoordde.

“Wat we gaan doen,” zei ik zacht maar vastberaden, “is ervoor zorgen dat jij precies daar bent waar je hoort.”

Nythea knipperde onzeker. “Maar… papa zei niets. Misschien wil hij me ook niet?”

Die woorden deden meer pijn dan ik had verwacht. Ik voelde een steek in mijn borst, niet van jaloezie of woede jegens Vaxen, maar van verdriet om wat mijn dochter dacht over haar eigen waarde.

“Je vader houdt van je,” zei ik resoluut. “Maar soms maken volwassenen fouten. En soms… zien ze niet wat recht voor hen staat.”

Die avond belde ik Vaxen.

Hij nam pas na de vierde keer op.

“Aeloria,” zei hij voorzichtig. “Is alles goed?”

“Nee,” antwoordde ik. “Het is niet goed. Nythea is net huilend bij me gekomen. Ze zegt dat Sylvara haar heeft verteld dat ze niet welkom is op jullie bruiloft.”

Er viel een lange stilte.

“Dat… kan niet kloppen,” zei hij uiteindelijk. “Sylvara bedoelde dat vast niet zo. Ze maakt zich gewoon zorgen over de sfeer. Het wordt een formele ceremonie.”

“Ze is tien,” zei ik scherp. “Ze is geen decorstuk. Ze is jouw dochter.”

“Ik weet dat,” zuchtte hij. “Maar dit is een stressvolle periode. Sylvara wil geen drama.”

“Mijn dochter is geen drama,” zei ik ijskoud. “Ze is een mens.”

“Aeloria, laten we dit later bespreken—”

“Nee,” onderbrak ik hem. “Dit bespreken we nu. Want als jij haar niet beschermt, dan doe ik het.”

De volgende dag haalde ik Nythea eerder van school. We gingen samen ijs halen, ook al was het koud. Ze likte voorzichtig aan haar hoorntje, alsof ze bang was dat zelfs dat haar ontnomen kon worden.

“Mam?” vroeg ze plots. “Als ik er niet ben… vindt papa me dan nog steeds leuk?”

Ik knielde naast haar neer, midden op de stoep, ongeacht de voorbijgangers.

“Luister goed,” zei ik. “Het bestaan van iemand anders verandert nooit jouw plek. Jij bent zijn dochter. Dat kan niemand afpakken…………….

Lees verder op de volgende pagina.