Victor kon zijn ogen niet geloven. Dat bleke, halve maantje onder haar kaak… het was identiek aan het litteken dat zijn moeder jaren geleden had achtergelaten. Een litteken dat hij nooit had vergeten, een teken van een verleden dat hij dacht volledig begraven te hebben.

Zijn handen trilden bijna toen hij dichterbij stapte. „Waar… waar heb je dat vandaan?” vroeg hij, zijn stem zachter dan ooit tevoren, bijna breekbaar.

Het meisje keek op. Haar ogen waren groot, donker, en gevuld met een mengeling van angst en hoop. „Ik… ik weet het niet, sir… mijn moeder zei altijd…” Ze stopte, haar stem brak, maar er was iets in haar blik dat hem raakte tot in zijn diepste kern.

Victor voelde iets wat hij jaren niet had gevoeld: herkenning. Het was alsof een deur die hij lang gesloten had gehouden, op een kier stond. „Hoe heet je?” vroeg hij, zijn stem nauwelijks meer dan een fluistering.

„Lily… Lily Hart,” zei ze zacht. „En dit is mijn zusje… Emily.” Ze duwde het kindje iets dichter tegen zich aan. Haar ogen smeekten om begrip, om bescherming.

Victor’s hart sloeg over. Hij wist het ineens: dit was familie. Familie die hij dacht nooit meer terug te zien. Een deel van zijn verleden dat geen rijkdom, geen macht, geen succes ooit had kunnen vervangen.

„Stap alsjeblieft uit de kou,” zei hij, terwijl hij de poort opendeed en haar uitnodigde. „Je hoeft je niet te schamen. Niemand zal je iets aandoen.”

Lily aarzelde, haar kleine handen stevig rond Emily geklemd. Maar de warmte die uit Victor straalde, iets wat hij zelf nauwelijks kon bevatten, gaf haar de moed om te bewegen. Voor het eerst voelde ze dat er misschien iemand was die hen werkelijk wilde helpen……….

Lees verder op de volgende pagina.