“Je ziet,” ging ik rustig verder, “Samuel wist dat hij misschien niet veel tijd meer had.”

De zaal verstijfde.

“Wat?” fluisterde mijn moeder, haar hand naar haar borst.

“Hoofdpijnen. Scans. Een tweede mening,” zei ik. “Dingen die hij voor zich hield om niemand bang te maken. Maar hij heeft zich voorbereid.”

Irene lachte nerveus. “Dat verandert niets. De wet is duidelijk.”

“Klopt,” knikte ik. “Daarom heeft hij alles vastgelegd. Juridisch. Onweerlegbaar.”

Ik opende de map.

Bovenop lag een brief. Handschrift dat ik uit duizenden zou herkennen.

Samuel.

Mijn stem trilde niet toen ik begon te lezen.

‘Als je dit leest, betekent het dat ik er niet meer ben. En als Irene beweert dat haar kind van mij is, dan is ze verder gegaan dan ik ooit voor mogelijk hield.’

Irene werd lijkbleek.

‘Laat er geen twijfel over bestaan: ik heb nooit een affaire gehad met Irene. Niet één keer. Niet in het geheim. Niet ooit.’

Een collectieve ademhaling ging door de kamer.

‘Omdat ik wist dat zij tot alles in staat was, heb ik voorzorgsmaatregelen genomen.’

Ik haalde het volgende document tevoorschijn.

Een DNA-rapport.

Gecertificeerd. Gedateerd. Ondertekend.

“Ik heb Samuel geholpen dit te regelen,” zei ik. “Zes maanden vóór zijn dood. Hij liet discreet een DNA-test uitvoeren.”

Irene schreeuwde: “DAT IS ONMOGELIJK!”

Ik draaide het papier om, zodat iedereen het kon zien…………..

Lees verder op de volgende pagina.