Die avond voelde anders vanaf het moment dat Nate de kinderwagen pakte.

Hij floot zachtjes, zoals altijd. Kuste mijn voorhoofd, zoals altijd.

“Rust jij maar uit,” zei hij. “Ik ben zo terug.”

Ik glimlachte. Zoals altijd.

Maar dit keer lag Caleb niet in de wagen.

Dit keer lag er een pop — zorgvuldig ingestopt, met zijn dekentje, zijn speen, zelfs zijn kleine mutsje. In de buik van de pop had ik de babyfoon verstopt. De microfoon stond aan. Het volume op mijn telefoon stond laag, mijn hartslag hoog.

De deur viel dicht.

Ik bleef roerloos staan in de woonkamer. Mijn knieën voelden week. Ik wist niet eens wat ik hoopte te horen. Misschien wilde ik ongelijk krijgen. Misschien wilde ik dat dit allemaal een vergissing was.

Tien minuten gingen voorbij.

Vijftien.

Toen kraakte de babyfoon.

Eerst alleen straatgeluiden. Voetstappen. Het zachte rollen van de wielen.

En toen zijn stem.

Rustig. Zelfverzekerd. Niet de stem die hij tegen mij gebruikte als hij zogenaamd moe was.

— “Ze vermoedt niets.”

Mijn maag draaide om.

Een paar seconden stilte.

Toen een vrouwenstem. Warm. Te intiem.

— “Goed. We moeten voorzichtig blijven. Nog even………………

Lees verder op de volgende pagina.