Mijn maag trok samen toen ik de e-mail zag.

Ik wist niet waarom, maar mijn eerste gedachte was dat ik iets verkeerd had gedaan.

Ik klikte.

Mevrouw,

Mijn naam is Daniel Reeves. Ik schrijf u namens de directie van de supermarkt aan de Parkstraat. Wij willen graag met u spreken over een incident dat vorige week buiten onze ingang heeft plaatsgevonden.

Mijn handen werden koud.

Incident?

Ik las verder.

Het betreft een interactie tussen u en een man die zich buiten het pand bevond. Wij verzoeken u vriendelijk contact met ons op te nemen.

Ik sloot mijn laptop en bleef een moment stil zitten aan de keukentafel.

Had ik regels overtreden? Had iemand geklaagd? Misschien vonden ze dat ik geen spullen mocht uitdelen bij de ingang.

Die nacht sliep ik slecht.

De volgende ochtend bracht ik mijn dochter naar school en liep daarna, met knikkende knieën, naar het kantoor boven de supermarkt. Het was een kleine ruimte met glazen wanden. Binnen zat een man van middelbare leeftijd en… de veteraan.

Hij droeg de jas.

De jas van mijn man.

Hij stond meteen op toen hij me zag.

“Mevrouw,” zei hij zacht. “Dank u dat u bent gekomen.”

De manager glimlachte geruststellend.

“Maakt u zich geen zorgen,” zei hij snel. “U bent niet in de problemen…………..

Lees verder op de volgende pagina.