Amélie aarzelde geen seconde meer. Ze wist niet waarom, maar haar voeten bewogen al voordat haar hoofd de beslissing had genomen. Ze zette haar tas neer, haalde voorzichtig de deken van Chloé los en legde die om de schouders van de oudere vrouw.

“Het is koud,” zei ze zacht. “U kunt deze even gebruiken.”

De vrouw opende langzaam haar ogen. Ze waren dof van vermoeidheid, maar toen ze Chloé zag, verscheen er iets zachts in haar blik. Iets wat leek op herkenning. Op herinnering.

“Dank je, kind,” fluisterde ze. “We wilden niemand tot last zijn.”

Die woorden raakten Amélie dieper dan ze verwacht had. Niemand tot last zijn. Hoe vaak had zij dat zelf gedacht, terwijl ze met een baby en lege zakken door het leven ging?

“Kom,” zei ze vastberaden. “We blijven hier niet zitten.”

DE REIS NAAR HET ONBEKENDE

De oude man stelde zich voor als Henri. Zijn vrouw heette Madeleine. Hun stemmen trilden, niet alleen van de kou, maar ook van schaamte. Schaamte dat ze afhankelijk waren geworden. Schaamte dat hun eigen zoon hen hier had achtergelaten met een belofte die nooit werd nagekomen.

Amélie belde een taxi, hoewel ze wist dat het haar laatste geld zou kosten. Terwijl ze wachtte, hield Henri zijn vrouw stevig vast. Zijn handen waren rood en gebarsten, maar zijn greep was nog altijd beschermend……………

Lees verder op de volgende pagina.