Ik bleef roerloos in de deuropening staan.

Mijn hart bonsde zo hard dat het leek alsof de hele kamer het kon horen. Voor een paar seconden begreep ik niet eens wat ik zag.

Mijn vader stond naast het bed, zijn handen licht geheven, alsof hij zich wilde verontschuldigen. Zijn gezicht was bleek. Larissa zat tegen het hoofdbord gedrukt, haar knieën opgetrokken, tranen liepen over haar wangen. Haar ademhaling was onregelmatig.

Tussen hen in, op het bed, lag een oude houten doos.

Mijn maag trok samen.

Ik herkende die doos meteen.

Het was van mijn moeder.

De kamer was stil. Zo stil dat het bijna pijn deed.

Toen keek mijn vader me aan.

“Alsjeblieft,” zei hij zacht. “Laat me het uitleggen.”

Larissa bedekte haar mond met haar hand.

“Het spijt me dat ik schreeuwde,” fluisterde ze. “Ik was gewoon… ik was niet voorbereid.”

Mijn zus kwam naast me staan.

“Papa,” zei ze met trillende stem, “wat is hier gebeurd?”

Mijn vader sloot even zijn ogen, alsof hij moed verzamelde.

“Die doos,” begon hij langzaam, “heeft hier al die jaren gestaan. Ze was van jullie moeder. Ik heb haar nooit kunnen wegdoen…………..

Lees verder op de volgende pagina.