Mijn hart begon sneller te kloppen toen ik Nina’s naam op het scherm zag. Nina was geen dramaqueen. Als zij zo klonk, dan was er echt iets ernstigs gebeurd.

“Wat is er?” vroeg ik meteen, terwijl ik opstond en naar het raam liep. Buiten viel een zachte regen, alsof de wereld niets wist van wat er op het punt stond mijn leven opnieuw op zijn kop te zetten.

“Claire… het is een ramp,” fluisterde Nina. “De ceremonie is net afgelopen. Sophie liep net de zaal binnen… en iedereen staarde. Sommigen hielden hun hand voor hun mond.”

Ik voelde een knoop in mijn maag.

“Waarom?” vroeg ik.

Er volgde een korte stilte. Ik hoorde stemmen op de achtergrond, het gerinkel van glazen, haastige voetstappen.

“De jurk,” zei Nina. “Claire… de jurk is gescheurd. Niet een klein scheurtje. De hele achterkant is opengegaan.”

Ik moest me vastgrijpen aan de tafel.

“Dat… dat kan niet,” zei ik zacht. “Ik heb die jurk met de hand verstevigd. Meerdere lagen. Ik heb alles dubbel gecontroleerd.”

“Ik weet het,” antwoordde Nina snel. “Dat is juist waarom ik bel. Dit is niet jouw fout. Maar Sophie is hysterisch. Ze schreeuwt tegen iedereen. Ze zegt dat jij haar hebt ‘gesaboteerd’.”

Mijn keel trok dicht.

“Wat?”

“Ja,” ging Nina verder. “Ze zegt dat je jaloers was. Dat je haar expres een slechte jurk hebt gegeven omdat je haar huwelijk niet kon verdragen.”

Ik voelde iets in mij breken — maar niet op de manier die ik had verwacht. Geen verdriet. Geen tranen.

Alleen… helderheid.

“Claire,” zei Nina aarzelend, “er is nog iets.”

“Zeg het maar,” antwoordde ik kalm, tot mijn eigen verbazing…………..

Lees verder op de volgende pagina.