En een andere man.

Het duurde een paar seconden voordat het collectieve bewustzijn van de kerk begreep wat het zag. Eerst was er verwarring. Toen herkenning. En daarna een scherpe, ijzige stilte die zwaarder woog dan elk geschreeuw.

De man op het scherm was geen onbekende voorbijganger. Het was Mark, Daniels beste vriend sinds de middelbare school. Zijn getuige. De man die een uur eerder nog naast Daniel had gestaan, hem had omhelsd en had gezegd: “Broer, vandaag begint je geluk.”

Op het scherm lachte Jessica. Ze zat op het bed, haar hakken achteloos uitgeschopt, haar haar los. Ze boog zich naar Mark toe, kuste hem, fluisterde iets wat de microfoon niet opving. Maar wat niet te horen was, was overduidelijk te zien.

Mijn moeder liet haar zakdoek vallen.

Iemand achterin de kerk slaakte een verstikte kreet. Een ander stond abrupt op en liep naar buiten. De priester verstijfde, zijn mond halfopen, zijn handen nog steeds gevouwen.

Jessica’s hand liet Daniels hand los alsof ze zich had gebrand.

“Zet dat UIT!” schreeuwde ze, haar stem overslaand. “Dit is ziek! Dit is niet wat je denkt!”

Maar Daniel drukte niet op stop………

Lees verder op de volgende pagina.