De arts antwoordde niet meteen. Hij draaide zich om naar de verpleegkundige en gaf korte, scherpe instructies. Alles ging plotseling razendsnel. Lampen boven me flitsten voorbij terwijl ze mijn bed door de gang duwden. Ik voelde mijn hart bonzen in mijn borst, harder dan de pijn van de weeën.

“Waar is mijn man?” vroeg ik paniekerig.

“Hij komt zo,” zei iemand zonder me aan te kijken.

In de operatiekamer was het ijskoud. Mijn armen werden vastgelegd, een blauw doek werd omhoog gespannen zodat ik mijn buik niet kon zien. Ik voelde trekken, druk, stemmen boven me die in medische termen spraken. Ik probeerde me vast te klampen aan één gedachte: Hij leeft nog. Hij moet leven.

“Adem rustig, Mara,” zei de anesthesist zacht.

Toen kwam de stilte.

Geen gehuil. Geen beweging. Alleen het monotone gepiep van een monitor dat plots werd uitgezet.

“Het spijt me,” hoorde ik iemand zeggen. “We hebben alles geprobeerd.”

Mijn wereld viel niet uiteen. Dat had ik verwacht. Maar in plaats daarvan werd alles leeg. Alsof iemand het geluid, de kleur en zelfs de tijd uit mijn lichaam had gezogen.

Ik weet niet hoe lang ik daar lag.

Later zat ik in een stille kamer. Mijn buik was leeg, mijn armen nog kouder dan daarvoor. Jace zat naast me. Zijn gezicht was bleek, strak, alsof hij zichzelf met moeite bij elkaar hield.

Hij pakte mijn hand niet.

Na een lange stilte zei hij zacht: “Het was niet jouw schuld.”

Zijn woorden hingen tussen ons in, vreemd en hol.

Toen stond hij op.

“Ik moet even naar buiten,” zei hij.

En hij liep weg.

De deur viel zacht achter hem dicht.

Ik bleef alleen achter met mijn ademhaling en een pijn die geen naam had.

Niet lang daarna ging de deur opnieuw open.

“Nira?” fluisterde ik verbaasd.

Mijn vijfjarige dochter stond in de deuropening, haar knuffel stevig tegen haar borst gedrukt. Haar ogen waren rood, maar droog. Ze liep langzaam naar me toe, klom voorzichtig op het bed en leunde tegen mijn schouder…………

Lees verder op de volgende pagina.