Toen we aankwamen bij de begraafplaats, gooide ik het portier bijna open voordat de auto volledig stilstond. Grind schoot onder mijn schoenen vandaan terwijl ik richting Lydia’s graf liep, mijn hart bonzend alsof het me vooruit duwde.

Het graf was leeg.

Geen witte tuinrozen.

Geen vaas.

Alleen de kale steen, licht vochtig van de ochtenddauw.

Ik bleef staan, mijn adem schokkerig. Mijn ogen scanden de grond, alsof de bloemen zich ergens verstopt konden hebben. Maar er was niets. Alleen stilte.

“Papa…” Mara’s stem klonk achter me, voorzichtig.

Ik draaide me om, mijn gezicht bleek. “Ze waren hier. Ik weet het zeker.”

Ze kwam naast me staan en keek naar de steen. Haar schouders waren gespannen, haar handen diep in de zakken van haar jas gestoken.

“Ik geloof je,” zei ze zacht.

Die woorden deden iets met me. Geen twijfel. Geen poging om me te kalmeren met logica. Gewoon vertrouwen.

Ik liet me langzaam zakken op het bankje tegenover het graf. Mijn hoofd in mijn handen. “Dit slaat nergens op. Ik word niet gek, Mara. Toch?”

Ze ging naast me zitten. “Nee. Dat denk ik niet.”

We zaten daar een tijdje. De wind bewoog door de bomen, ergens kraaide een kraai. Het leven ging door, onverschillig voor mijn verwarring.

Toen voelde ik haar hand op mijn arm.

“Papa… ik moet je iets vertellen.”

Ik keek op. Haar ogen waren donkerder dan normaal, ernstig. Niet angstig — vastbesloten.

Mijn maag trok samen. “Wat is er?”

Ze haalde diep adem. “Die rozen… die stonden vanmorgen al op tafel toen ik thuiskwam.”

Mijn hart sloeg een slag over. “Wat bedoel je?”

“Ik dacht dat jij ze had neergezet,” zei ze. “Ik dacht… dat je misschien was teruggekomen en ze had meegenomen. Ik wilde het je vragen, maar je was al weg.”

Ik voelde hoe mijn nek warm werd. “Dus jij hebt ze niet hierheen gebracht?”

Ze schudde haar hoofd. “Nee.”

We keken elkaar aan. Dezelfde vraag lag tussen ons in, zwaar en onuitgesproken.

“Dan wie wel?” fluisterde ik.

Mara beet op haar lip. Even leek ze te twijfelen, alsof ze iets afwoog. Toen zuchtte ze en stond op.

“Kom mee,” zei ze. “Er is nog iets…………..

Lees verder op de volgende pagina.