Waarom ga je niet naar de les?” vroeg ik zacht.

Hij schrok op alsof hij niet had gemerkt dat ik dichterbij was gekomen. Zijn ogen waren rood en gezwollen, zijn wimpers nat. Hij veegde snel met zijn mouw over zijn gezicht, maar het was te laat. Ik had het gezien.

“Ik… ik dacht dat dit vandaag mijn school was,” mompelde hij.

Dat antwoord klopte niet, en hij wist het zelf ook. Zijn stem trilde, dun als glas.

Ik ging op de stoel naast hem zitten. De bus was stil, op het zachte tikken van de motor die nog afkoelde na. Ik haalde mijn pet af — iets wat ik altijd deed als ik met kinderen praatte die bang waren. Het maakte me minder groot, minder officieel.

“Hoe heet je?” vroeg ik.

“Eli,” fluisterde hij.

“Eli,” herhaalde ik. “Ik ben Harold. En dit is geen strafbankje of zo. Maar je moet me wel vertellen waarom je hier nog zit.”

Hij keek naar zijn schoenen. Ze waren te klein, de neuzen versleten, met ducttape bij elkaar gehouden. Hij trok zijn schouders op.

“Ik… ik wilde niet naar binnen.”

“Waarom niet?”

Hij slikte. Zijn lip begon te trillen. Ik zag dat hij vocht tegen tranen die al te lang vastzaten.

“Ze zeggen dat ik stink,” zei hij uiteindelijk. “En vandaag… vandaag rook ik het zelf ook.”

Mijn maag draaide zich om.

Ik had in al die jaren veel gehoord. Boosheid. Angst. Soms misbruik. Maar dit — dit was dat stille soort pijn dat niet schreeuwt, maar langzaam iemand kleiner maakt.

Ik bleef rustig. “Hebben ze dat gezegd? Wie?”

“De kinderen,” zei hij. “En de juf zei dat ik beter moest opletten met hygiëne.”

Hij zei het zonder boosheid. Alsof hij het verdiende.

Ik keek naar zijn jas, te dun voor dit weer, en zag dat de mouwen nat waren. Niet van sneeuw. Van iets anders.

“Eli,” zei ik voorzichtig, “heb je vanochtend ontbeten?”

Hij schudde zijn hoofd.

“Gisteren dan?”

Weer nee.

Ik ademde diep in. “Oké. Luister. Jij hebt niks verkeerd gedaan door hier te blijven. Soms moet je even stoppen voordat het te veel wordt.”

Hij knikte, maar zijn ogen bleven leeg.

“Kom,” zei ik. “We gaan even naar de garage.”

Dat mocht eigenlijk niet. Regels waren streng. Maar sommige dingen waren belangrijker dan regels…………….

Lees verder op de volgende pagina.