Paige nam meteen op.

“Wat heb je gedaan?” vroeg ik. Mijn stem klonk vreemd kalm, alsof hij niet bij mij hoorde.

“Oh,” zei ze, zonder enige schaamte. “Je bent terug. Luister, je moet echt niet zo dramatisch doen. Ik heb alleen gezocht.”

“Zoekt iemand door verf tegen de muren te gooien?” zei ik. “Door meubels te vernielen? Door afval overal achter te laten?”

Ze lachte kort. “Abigail, dat huis is oud. Het was sowieso toe aan een opknapbeurt. Je zou me moeten bedanken.”

Ik voelde mijn keel dichtknijpen. “Dat was oma’s kamer. Haar bed. Haar spullen.”

“Ze is dood,” zei Paige bot. “Wat maakt het uit?”

Die woorden sneden dieper dan alles wat ik tot nu toe had gezien. Dieper dan de verf op de muren. Dieper dan het kapotte bed.

“Je had geen toestemming om hier te zijn,” zei ik. “Je hebt gelogen om binnen te komen.”

“Doe niet zo moeilijk,” snoof ze. “Je woont hier toch alleen. En trouwens, oma zou gewild hebben dat ik hier mocht zijn.”

Mijn handen begonnen te trillen. “Durf haar naam niet in je mond te nemen.”

Ze zweeg even. “Wat ga je doen dan?” vroeg ze spottend. “Huilen? Klagen? Je hebt altijd al overdreven.”

Ze hing op.

Ik liet mijn telefoon zakken en stond midden in de verwoeste slaapkamer. De kamer rook naar goedkope parfum en oud vet. Het voelde alsof iemand met opzet op een graf had gespuugd.

Ik zakte door mijn knieën en begon te huilen. Niet zacht. Niet netjes. Ik huilde zoals ik al jaren niet meer had gehuild — met schokken, met woede, met verdriet dat zich had opgehoopt sinds ik zes was.

Maar na een tijdje stopten de tranen.

En bleef er iets anders over.

Vastberadenheid.

Ik stond op, veegde mijn gezicht af en begon foto’s te maken. Elke muur. Elke vlek. Elk kapot meubelstuk. Ik filmde het hele huis, van de woonkamer tot de keuken, tot aan de slaapkamer van oma……………

Lees verder op de volgende pagina.