Richard Whitmore bleef staan, zijn hand nog steeds in de lucht.

De butler verstijfde in de deuropening. Niemand durfde iets te zeggen.

Maya knielde op de koude marmeren vloer, haar handen beschermend om haar buik gevouwen. De scherven van de vaas lagen als een gebroken cirkel om haar heen. Elke ademhaling voelde zwaar, alsof de lucht zelf haar longen niet wilde vullen.

Richard keek niet meteen naar haar. Zijn blik rustte op de scherven. Hij herkende elk patroon, elke barst. Zijn moeder had die vaas meegenomen uit Italië, jaren voordat hij zijn eerste miljoen verdiende. Ze had hem ooit verteld dat sommige dingen niet vervangbaar waren, hoeveel geld je ook had.

Zijn kaak spande zich aan.

“Sta op,” zei hij kort.

Maya durfde niet te bewegen. Haar knieën trilden.

“Ik… ik kan het vergoeden,” fluisterde ze. “Al moet ik jaren—”

Richard keek haar nu wél aan.

“Sta op,” herhaalde hij, dit keer rustiger.

Voorzichtig kwam ze overeind, steunend op een pilaar. Haar gezicht was bleek, haar ogen rood van ingehouden tranen.

Het personeel hield de adem in. Ze hadden Whitmore eerder gezien wanneer hij boos was. Contracten werden verscheurd. Mensen verdwenen uit zijn leven zonder uitleg. Dit was geen man die fouten vergaf.

Richard liep langzaam naar haar toe. Elke stap weerklonk in de hal, versterkt door de stilte en het onweer buiten.

“Hoe heet je?” vroeg hij.

“Maya… Maya Rodriguez, meneer.”

“Hoe lang werk je hier?”

“Twee jaar. Bijna.”

Hij knikte, alsof hij dat al wist.

“En niemand heeft me verteld dat je zwanger bent.”

Ze slikte.

“Ik wilde geen problemen veroorzaken.”

“Problemen?” herhaalde hij scherp. “Je werkt tien uur per dag. Je tilt emmers. Je staat op ladders. En niemand vond het nodig mij dat te melden?”

De huishoudmanager keek nerveus naar de vloer.

“Meneer, ze zei dat ze het aankon—”

“Dat vroeg ik niet,” onderbrak Richard hem.

Hij richtte zich weer tot Maya.

“Wie is de vader………….

Lees verder op de volgende pagina.