Mijn man had een week aan de kust doorgebracht met een collega, en toen hij thuiskwam, stond hij versteld van wat hij zag.

Andrey was nooit een grote leugenaar geweest. Terwijl hij zijn kleren in de koffer stopte in de slaapkamer, vermeed hij zorgvuldig het oogcontact met Marina, de vrouw met wie hij al bijna tien jaar samenwoonde.

“Dus, een conferentie. Een hele week,” zei Marina, leunend tegen het deurkozijn. “En dat precies in Sochi, terwijl iedereen vakantie heeft.”

“Eh ja,” mompelde Andrey, terwijl hij onhandig de korte broek tussen een stapel overhemden schoof. “Het bedrijf vergoedt alle kosten. Het zou vreemd zijn om nee te zeggen.”

“En Vika, je collega… gaat zij ook mee?” Haar stem klonk niet als een vraag, maar eerder als een bittere constatering.

Andrey bleef een moment stokstijf staan, maar hervatte toen het inpakken alsof er niets aan de hand was.

“Ja, zij verzorgt de presentatie. Werk is werk,” zei hij koel.

“Zeker,” kreunde Marina, haar armen over elkaar. “Net zoals op dat bedrijfsfeest vorig jaar, toen je ‘werkte’ tot vier uur ’s nachts?”

“Andermaal dat verhaal?” Andrey smakte de koffer dicht. “Ik heb je alles toen uitgelegd. Het was een belangrijk project.”

“Dat vereiste dat je al haar berichten van je telefoon verwijderde?” snauwde Marina.

Andrey tilde de koffer op en keek eindelijk naar zijn vrouw. “Ik wil er niet meer over praten. Het vliegtuig vertrekt over drie uur.”

“Zeg dan maar gedag tegen je ‘collega’,” zei Marina, hem ruimte makend om te vertrekken. “Rust een beetje uit…………..

Lees verder op de volgende pagina.