Dokter, ze zou nu klaar moeten zijn.”

Van onder het bed zag ik alleen schoenen. Glimmende leren schoenen. Een paar witte medische klompen. En daarachter: elegante pumps die ik maar al te goed herkende.

Linda.

Mijn adem stokte. Ik drukte mijn hand tegen mijn mond om geen geluid te maken. Mijn hart bonsde zo hard dat ik bang was dat iedereen het kon horen.

— Mevrouw Reynolds, — zei een mannenstem, kalm en professioneel. — We moeten wel zeker weten dat alles volgens protocol verloopt.

— Natuurlijk, — antwoordde Linda met haar gebruikelijke beheerste toon. — Ik wil alleen dat dit… netjes wordt afgehandeld. Ze heeft het zwaar gehad. We willen geen complicaties.

Mijn maag draaide om bij het woord complicaties.

Ik voelde een kleine hand tegen mijn arm. Emily lag plat op haar buik naast het bed, haar gezicht bleek, haar ogen groot. Ze keek me recht aan en schudde bijna onmerkbaar haar hoofd. Blijf stil.

— Waar is haar man? — vroeg de dokter.

— Mark regelt de papieren bij de administratie, — zei Linda soepel. — Hij vertrouwt mij volledig.

Papieren.

Mijn gedachten raasden. De formulieren. De handtekeningen. De pijn.

— We hebben toestemming nodig voor elke extra procedure, — zei de dokter.

— Die is er al, — antwoordde Linda snel. — Ze heeft vanochtend getekend. U weet hoe vrouwen zijn na een bevalling. Emotioneel. Overweldigd. Ze wist wat het beste was.

Ik voelde woede opkomen, fel en heet, maar ik bleef roerloos.

— Ik wil haar eerst spreken, — zei de dokter na een korte stilte.

Mijn hart sprong op.

— Dat is echt niet nodig, — drong Linda aan. — Ze slaapt. Ze heeft rust nodig.

— Toch sta ik erop, — zei hij. — Dat is mijn verantwoordelijkheid.

Ik hoorde stappen dichterbij komen. De rand van het bed kraakte licht. Iemand boog zich voorover.

— Mevrouw Carter? — klonk de stem. — Kunt u mij horen?

Ik durfde niet te antwoorden.

— Misschien is ze diep in slaap, — zei Linda gespannen. — Ze heeft zware medicatie gehad.

— Dat zie ik niet in het dossier, — zei de dokter scherp.

Een stilte. Zwaar. Onheilspellend.

Toen gebeurde iets onverwachts.

— Dokter? — Emily’s stem klonk plotseling, dun maar vastberaden…………..

Lees verder op de volgende pagina.