Helens ademhaling was onregelmatig terwijl ze samen met Lucas verder liep. Elke stap weg van het huis voelde tegelijk bevrijdend en angstaanjagend. De straat was bijna leeg; het was nog vroeg, de ochtend hing zwaar en grijs boven de daken.

“Waar gaan we precies heen?” vroeg ze zacht.

“Naar mevrouw Collins,” antwoordde Lucas. “Twee huizen verder. Zij is altijd thuis.”

Helen knikte. Het simpele plan gaf haar houvast. Iemand buiten de familie. Iemand die niets wist.

Terwijl ze liepen, begonnen herinneringen zich ongevraagd op te dringen. Beelden van Michael, haar man, aan de keukentafel. Zijn plotselinge vermoeidheid de laatste maanden. Zijn hoofd dat hij soms even liet rusten in zijn handen.

“Het is gewoon stress,” had hij gezegd. “Maak je geen zorgen.”

Ze had hem geloofd. Omdat ze hem wilde geloven.

Toen ze bij de deur van de buurvrouw aankwamen, voelde Helen haar benen trillen. Lucas belde aan. Een paar seconden later ging de deur open.

“Helen?” zei mevrouw Collins verbaasd. “Je had toch al onderweg moeten zijn naar—”

“Mag ik even binnenkomen?” onderbrak Helen haar, haar stem breekbaar. “Alsjeblieft.”

De vrouw hoefde maar één blik op hun gezichten te werpen.

“Natuurlijk. Kom binnen. Jullie zien eruit alsof jullie een geest hebben gezien.”

Zodra de deur achter hen dichtviel, voelde Helen iets loskomen. Ze ging zitten, haar handen ineengevouwen in haar schoot. Lucas bleef naast haar staan.

“Er is iets mis met mijn auto,” zei Helen uiteindelijk. “En… mogelijk met mijn familie.”

Mevrouw Collins fronste.

“Wat bedoel je?”

Lucas vertelde het verhaal. Over de garage. Over het gesprek dat hij had opgevangen. Over de losse onderdelen onder de auto. Hij sprak snel, maar duidelijk, alsof hij bang was dat iemand hem zou onderbreken.

Toen hij klaar was, was het stil.

“Mijn hemel,” fluisterde mevrouw Collins. “Heb je iemand gebeld?”

“Nog niet,” zei Helen. “Mijn kinderen bellen mij.”

“En dat is juist waarom je ze nu niet moet opnemen,” zei de buurvrouw vastberaden. “Dit is ernstig.”

Helen voelde tranen opwellen.

“Dit zijn mijn kinderen,” zei ze. “De mensen die ik heb grootgebracht.”

“Juist daarom,” antwoordde mevrouw Collins zacht.

Op dat moment ging Helens telefoon opnieuw. Anna. Weer.

Helen keek naar het scherm en voelde haar hart bonzen.

“Misschien vergis ik me,” fluisterde ze. “Misschien is dit allemaal een misverstand.”

Lucas legde zijn hand op die van haar.

“U vergist zich niet,” zei hij. “Dat weet ik zeker.”

Die zekerheid, uitgesproken door een vijftienjarige, brak iets in haar……………

Lees verder op de volgende pagina.