De weken na de vondst van de hut verliepen traag, alsof de tijd zelf moeite had om vooruit te gaan. De wereld buiten leek gewoon door te draaien — auto’s reden voorbij, buren maaiden hun gras, kinderen lachten op straat — maar voor ons stond alles stil.

De tekeningen van Lily hingen nu in de woonkamer. Niet netjes in lijsten, maar met kleine houten knijpertjes aan een dun koord langs de muur. Elke ochtend bleef ik er even bij staan. Ik raakte ze niet aan. Ik keek alleen. Alsof ik bang was dat ze zouden verdwijnen als ik te dichtbij kwam.

Mijn man sprak weinig. Zijn lichaam herstelde langzaam, maar zijn blik bleef vaak leeg, alsof hij steeds opnieuw dat ene moment herbeleefde. Soms zat hij ’s nachts rechtop in bed, zwetend, zijn ademhaling snel. Dan legde ik mijn hand op zijn arm, niet om iets te zeggen, maar om hem eraan te herinneren dat hij niet alleen was.

Baxter verliet ons nauwelijks. Hij sliep voor Lily’s deur, ook al stond die nu altijd open. Soms ging hij haar kamer binnen, snuffelde kort aan haar bed en kwam dan weer terug, alsof hij controleerde of alles nog op zijn plek was.

Op een middag, terwijl de regen zachtjes tegen de ramen tikte, vond ik iets onverwachts. Achter in Lily’s kast stond een doos die ik nooit eerder had gezien. Ze had er met stift op geschreven: “Voor later.”

Mijn hart sloeg een slag over.

Ik zette de doos op de grond en ging ervoor zitten. Even bleef ik gewoon zo zitten, mijn handen rustend op het deksel. Ik was bang voor wat erin zat. Bang dat het te veel zou zijn.

Toen deed ik hem open.

Binnenin lagen kleine dingen. Haar favoriete armband. Een foto van ons drieën op het strand. Een half afgemaakte brief. En nog een envelop, kleiner dan de eerste.

Mijn naam stond erop. Weer dat herkenbare handschrift.

Lieve mama,

Als je dit leest, betekent het dat “later” is gekomen. Dat vind ik een beetje jammer, maar ook een beetje oké.

Ik wilde niet dat je verdrietig zou blijven. Ik weet dat dat niet meteen lukt. Dat geeft niet. Papa zegt altijd dat gevoelens tijd nodig hebben……….

Lees verder op de volgende pagina.