Ik bleef roerloos zitten terwijl Daniel het vergeelde envelopje naar mij uitstak. Mijn naam stond erop, geschreven in Peters handschrift. Alleen dat al voelde alsof iemand mijn borstkas openscheurde.

“Dit is niet eerlijk,” fluisterde ik. “Niet op deze avond.”

“Ik weet het,” zei Daniel hees. “Maar het zou nog oneerlijker zijn geweest om het te verzwijgen.”

Met trillende vingers nam ik de envelop aan. Het papier voelde dun, breekbaar, alsof het elk moment uit elkaar kon vallen — net als ik. Ik keek Daniel aan, op zoek naar geruststelling, maar hij keek weg. Dat was genoeg om te weten dat wat ik ging lezen alles kon veranderen.

Ik brak het zegel.

Lieve Anna,

Als je deze brief leest, betekent het dat ik er niet meer ben. En dat betekent ook dat mijn grootste angst werkelijkheid is geworden: jou achterlaten in een wereld zonder mij.

Als eerste wil ik dit zeggen — luister goed — wat er ook verder in deze brief staat: ik heb je nooit getwijfeld. Niet aan je liefde. Niet aan je trouw. Niet aan wie je bent……….

Lees verder op de volgende pagina.