De ochtend begon alsof Lena Moore door mist liep. Alles bewoog, maar niets voelde echt. Om 11:50 uur precies viel het mes uit haar hand terwijl ze groenten sneed. Het geluid van haar telefoon vulde de keuken. Eén blik op het scherm was genoeg om haar hart te doen samenkrimpen.

Het ziekenhuis.

De stem van de arts was kalm, professioneel, bijna afstandelijk. Hij zei het nieuws twee keer, alsof herhaling het begrijpelijker zou maken: Elara Moore was overleden. Een plotselinge complicatie. Geen pijn. Geen kans om afscheid te nemen.

Toen het gesprek eindigde, zakte Lena neer op een stoel. Ze staarde naar de muur. Geen tranen. Geen schreeuw. Alleen leegte. Haar moeder was haar anker geweest. Haar veilige plek. En nu was die weg.

De stilte in het appartement voelde wreed.

Uren later sloeg de voordeur open. Darius Collins kwam binnen, zichtbaar geïrriteerd. Hij rukte zijn das los terwijl hij door de keuken liep.

“Waarom ruikt het hier nog niet naar eten?” snauwde hij. “We krijgen vanavond een gast. Een belangrijke gast. Dat weet je.”

Lena keek op. Haar stem was zacht, bijna breekbaar.

“Darius… mijn moeder is vandaag overleden.”

Hij stopte. Niet uit medeleven, maar uit ergernis.

“Lena, ze was al jaren ziek,” zei hij. “Moest dit echt vandaag? Je weet hoe belangrijk dit diner is. Maxwell Grant. Dit kan mijn carrière maken.”

Zijn woorden sneden dieper dan hij wist.

“Ik kan dit niet,” fluisterde ze. “We moeten afzeggen.”

Darius greep haar armen vast, te hard.

“Luister goed,” zei hij. “Als dit diner niet doorgaat, is mijn promotie weg. En als dat gebeurt, pak jij je spullen en verdwijn je. Begrijp je me?”

Ze knikte. Niet omdat ze het begreep, maar omdat ze geen kracht meer had…………

Lees verder op de volgende pagina.