Aller au contenuDe marmeren vloeren van het Belmont Reforma Hotel glommen onder de kristallen kroonluchters terwijl Tomás Briones zijn creditcard aan de receptionist overhandigde.
Op 38-jarige leeftijd trok hij nog steeds de aandacht: een op maat gemaakt pak, een zelfverzekerde glimlach, een dure horloge. De vrouw aan zijn arm leek door alles verrukt.
“Deze plek is ongelooflijk,” fluisterde Nadia terwijl ze haar wijnrode jurk rechtzette die elk straaltje licht ving. “Ik kan niet geloven dat we hier verblijven.”
“Ik heb je het beste beloofd,” antwoordde Tomás, terwijl hij haar hand kneep. “Niets minder dan het beste voor jou.”
De receptioniste, gekleed in een donkergroene blazer en met een perfect geoefende glimlach, typte wat informatie in de computer.
“Welkom bij het Belmont Reforma, meneer Briones. Het is een genoegen u vanavond bij ons te hebben.”
Tomás wierp nauwelijks een blik achterom. Hij genoot te veel van Nadia’s verraste uitdrukking en dacht al aan wat er daarna zou gebeuren.
Zijn vrouw, Jimena, geloofde dat hij in Monterrey was voor een zakenconferentie. Zoals altijd had hij haar foto’s gestuurd van “vergaderruimtes” die in werkelijkheid restaurants waren.
Na twaalf jaar huwelijk vertrouwde Jimena hem blindelings. Dat vertrouwen had zijn dubbelleven veel te gemakkelijk gemaakt.
“Uw kamer is klaar,” vervolgde de receptioniste terwijl ze zijn sleutelkaart over de balie schoof. “Ik moet u alleen iets vertellen: vanavond ontvangt de nieuwe eigenaar persoonlijk de gasten. Het is haar eerste week in het hotel, en ze vindt het belangrijk de gasten zelf te verwelkomen.”
“Nieuwe eigenaar?” Tomás fronste, nauwelijks geïnteresseerd.
“Ja, meneer. Het hotel is drie dagen geleden van eigenaar veranderd. Het is erg spannend voor ons. Ze zou elk moment hier moeten zijn.”
Tomás pakte de kaart ongeduldig aan. Nadia trok hem al discreet richting de liften.
Toen weerklonk één enkel woord, dat hem als een pijl in de rug trof.
“Tomás.”
Zijn naam. Gesproken met een stem die hij beter kende dan de zijne…………