Aller au contenuDe stilte die volgde was zwaar, bijna ondraaglijk. Je had het zachte gezoem van de kroonluchter kunnen horen, en het tikken van een lepel tegen porselein klonk plots oorverdovend. Harrison Cox keek me aan alsof hij probeerde te bepalen of ik een grap maakte, of een gevaar vormde.
“Een vals?” herhaalde hij langzaam, terwijl hij zijn hand boven de pen liet zweven. “Mevrouw…?”
“Ik ben maar het personeel,” zei ik snel. “Maar ik weet waar ik het over heb.”
Een van de kunsthandelaren schoot overeind. “Dit is ongepast,” siste hij. “Deze jonge vrouw begrijpt duidelijk niet wat hier op het spel staat.”
“Laat haar uitspreken,” zei Cox onverwacht kalm. Zijn stem had het gewicht van iemand die gewend was dat de wereld naar hem luisterde. “Waarom denkt u dat dit manuscript niet echt is?”
Mijn mond was droog, maar nu ik begonnen was, kon ik niet meer stoppen. “De Codex Aureus van Sankt Emmeram is beroemd om zijn onregelmatigheden,” zei ik. “De bladgouden decoraties werden met de hand aangebracht, vaak onder slechte lichtomstandigheden. Maar dit goud is te perfect. Te symmetrisch.”
De man met het grijze pak lachte schamper. “Perfectie is geen misdaad.”
“Voor de negende eeuw wel,” antwoordde ik. “En de blauwe inkt—het ultramarijn—die kleur werd toen gewonnen uit lapis lazuli en was doffer, minder verzadigd. Dit pigment is te helder. Het bevat moderne bindmiddelen.”
Nu leunde Cox naar voren. Zijn ogen gingen niet meer van het manuscript af. “En de kalligrafie?” vroeg hij.
“Te uniform,” zei ik. “Geen enkele middeleeuwse schrijver had zo’n consistente hand. Niet zonder machines.”
Er viel opnieuw een stilte. Dit keer anders. Zwaarder.
“Wie heeft u dit geleerd?” vroeg Cox uiteindelijk.
“Mijn grootvader,” zei ik zacht. “Dr. Edmund Bailey.”
De naam had effect. Ik zag het onmiddellijk. De kunsthandelaren wisselden blikken uit, kort maar veelzeggend.
“De man die zijn carrière verloor door een meestervervalser,” zei Cox langzaam.
“Dezelfde,” antwoordde ik. “En die vervalser is nog steeds actief…………..