Aller au contenuIk opende het dikke dossier langzaam, bijna plechtig. Het papier ritselde alsof het de stilte in de kamer wilde doorbreken.
Alina rolde met haar ogen — ze dacht ongetwijfeld dat het een toneelstukje was. Haar advocaat keek verveeld naar zijn horloge.
Maar de notaris boog zich onmiddellijk naar voren. Hij rook documenten op afstand.
Ik keek hem recht aan.
“Dit,” zei ik rustig, “zijn tien jaar aan kosten die mijn man en ik hebben gedragen voor vader. Alles — volledig gedocumenteerd.”
Ik zag Alina verstijven. Haar handen, met perfect gelakte nagels, verstilden boven haar tas.
Ik legde de eerste stapel papieren op tafel.
“Hier zijn alle bonnetjes van de medicijnen. De meesten waren niet goedkoop; sommige waren zelfs niet verzekerd.”
Daarna kwam de tweede stapel.
“Hier de ziekenhuisbezoeken, taxi’s, analyses, scans.”
Dan de derde.
“De rekeningen voor de renovaties die wij hebben betaald. Toen jij zei dat je ‘geen cent’ had, terwijl wij de badkamer moesten verbouwen omdat hij anders uitgleed in de oude douche.”
Mijn man keek me aan alsof hij me voor het eerst zag. Hij wist dat ik spullen bewaarde, maar niet dat ik alles zo precies had bijgehouden.
De notaris bladerde door de documenten. Soms fronste hij, soms knikte hij langzaam, geestdriftig.
Ik ging verder.
“Hier zijn de gas-, water- en elektriciteitsrekeningen die wij hebben betaald. En dit —” ik tikte op de laatste map “— is een overzicht dat ik heb gemaakt: alles netjes opgeteld, verdeeld over de jaren.”
Het was doodstil.
De notaris keek op, maakte zijn bril schoon en zei met een professionele, maar toch licht verbaasde stem:
“Mevrouw Petrova, dit is… uitzonderlijk volledig.”
“Dank u,” antwoordde ik beleefd. “Ik ben graag grondig.”
Pas toen richtte ik me tot Alina.
“Je hebt gelijk, juridisch gezien heb je recht op de helft van het appartement. Maar volgens dezelfde wetgeving,” en ik schoof de samenvattende pagina naar haar toe, “ben jij verplicht om bij te dragen aan de zorgkosten van je vader… naar verhouding van je erfdeel………