Mijn adem stokte.

Het voelde alsof iemand met een koude hand mijn ruggengraat had gegrepen.

“In… mijn garage?” vroeg ik, nauwelijks hoorbaar.

Ethan knikte, zijn kaak strak gespannen. “De auto stond aan. De deur naar het huis was dicht. Geen ventilatie.”

Hij slikte. “Het CO-niveau was levensgevaarlijk.”

Mijn hart bonsde in mijn oren. “Maar… Ryan start de auto nooit zonder reden. En zeker niet midden in de nacht. En Tessa… zij haat garages. Ze krijgt er paniekaanvallen.”

Ik voelde mijn stem breken. “Waarom waren ze daar? Samen? Terwijl Milo sliep?”

Ethan keek me aan met een blik die ik nog nooit bij hem had gezien: medelijden vermengd met angst.

“Wacht op de politie,” zei hij opnieuw.

Maar ik kon niet wachten. Kon niet ademhalen. Kon niet denken.

Ik rukte mijn arm los en strompelde naar het kleine raam in de deur van Trauma 1. De dokters bogen zich over Ryan, zijn borst bewoog schokkerig onder de beademing. Bij Tessa werkte een verpleegkundige snel een infuus in haar arm. Milo lag in de kinderbareel ernaast, zijn kleine borstkas ging op en neer, maar te zwak, te traag.

Ik legde mijn hand tegen het koude glas.

“Mijn baby…” fluisterde ik.

“Kom hier,” zei Ethan zacht. Hij leidde me naar de kant van de gang waar niemand stond. “Luister. De politie heeft al een team onderweg. Ze gaan vragen stellen. Heel veel. En jij moet rustig blijven.”

“Rustig blijven?” snauwde ik. “Mijn familie ligt daar binnen te vechten voor hun leven!”

Hij drukte kort zijn ogen dicht, alsof hij even kracht moest verzamelen. “Het probleem… is dat de situatie niet lijkt op een ongeluk.”

Een ijskoude stilte viel.

“Wat bedoel je?” vroeg ik.

“Er zijn details,” zei hij voorzichtig. “Details die niet kloppen met een eenvoudige CO-vergiftiging door een motor die per ongeluk aan bleef staan…………

Lees verder op de volgende pagina.