Die avond zat ik aan de keukentafel met een kop koffie terwijl mijn jongens sliepen. Ik bleef maar staren naar de donkere houten muur voor mijn raam. Het voelde alsof iemand mijn vrijheid had weggenomen, zonder mij zelfs maar te vragen. Die gedachte alleen al zorgde ervoor dat mijn hart sneller klopte.

“Als Seth privacy wil, dan zal hij privacy krijgen,” mompelde ik.

Ik pakte mijn autosleutels en reed naar de dierenwinkel die tot laat open was. De medewerker begroette mij vriendelijk.

“Waarmee kan ik u helpen?” vroeg hij.

“Wat is de luidste, meest energieke vogel die jullie hebben?” vroeg ik met een glimlach.

Hij keek me verbaasd aan, maar na even twijfelen bracht hij me naar een prachtige, felgekleurde papegaai met een enorme snavel en ondeugende ogen. De naam op zijn kooi: Rico.

“Hij praat veel, schreeuwt veel, en houdt van aandacht,” zei de medewerker.

“Perfect,” antwoordde ik. Ik kocht de papegaai, een stevige kooi en een grote hoeveelheid voer. Op weg naar huis voelde ik bijna medelijden… maar niet genoeg om van mijn plan af te zien.

—

De volgende dag

Ik stond vroeg op en zette Rico’s kooi vlak naast het raam, precies één meter van Seths nieuwe muur. Zodra de zon opkwam, begon Rico te krijsen alsof hij een concert gaf. Niet gewoon schreeuwtjes, maar oorverdovend gekrijs alsof hij op een podium stond.

“GOEDEMORGEN! WAKKER WORDEN! HALLOOOO!”

Ik moest moeite doen om niet te lachen terwijl ik mijn koffie dronk. Dwight en Mitch lagen te gieren.

“Hij is grappig, mama!” riep Mitch.

Ik knikte, mijn blik gericht op de houten muur. “Ja, hij is heel… functioneel.”

Nog geen tien minuten later hoorde ik Seths stem van achter de schutting.

“KUNT U DIE VOGEL LATEN STOPPEN?!” brulde hij.

Ik toverde een onschuldige glimlach op mijn gezicht en riep terug: “Sorry! Natuurgeluiden, weet u wel! Past perfect bij uw privacy!”

Hij mompelde iets onverstaanbaars en sloeg zijn deur dicht. Maar dat was nog maar het begin.

Een week vol papegaaienplezier……..

Lees verder op de volgende pagina