Josh,” zei ik, mijn stem laag maar scherp.

Zijn hoofd schoot omhoog alsof hij wakker schrok uit een droom. De vrouw naast hem verstijfde en trok haar hand weg, alsof ze ineens te dicht bij hem zat. Josh stond bijna meteen op, verstrooid, alsof hij niet wist wat hij met zijn armen moest doen.

“Emma! Je bent… je bent vroeg thuis,” stamelde hij.

Ik bleef staan, één meter bij hen vandaan, maar het voelde als een kilometer. “Blijkbaar wel,” antwoordde ik. “Wil je me voorstellen?”

Zijn gezicht vertrok, ergens tussen schuld en paniek. “Dit is Layla. Een—een collega. Ze kwam… langs om wat projecten door te spreken.”

Layla leek te worstelen met een glimlach, die ergens halverwege brak. Haar wangen kleurden, en ze boog haar hoofd licht. “Sorry,” fluisterde ze. “Ik dacht dat—”

Ik hief een hand op, niet naar haar, maar als gebaar om alles te stoppen. “Ik wil geen uitleg van jou,” zei ik kalm, mijn ogen gericht op Josh. “Nog niet.”

Josh slikte. De stilte in de kamer voelde dik en vreemd warm, alsof de muren zelf luisterden.

“Je dochter heeft het over je gehad,” zei Layla onverwacht zacht. “Ze is heel… vriendelijk. Ik dacht dat—”

“Mijn dochter?” onderbrak ik haar, mijn adem even stokkend.

Layla knikte. “Ik heb haar een paar keer gezien. Alleen heel kort. Josh zei dat hij op haar paste terwijl hij thuis werkte.”

Dat was de druppel. Ik moest weg, naar lucht, naar rust. Maar ik wilde niet wegrennen. Niet nu.

Ik keek Josh recht aan. “We gaan praten zodra Mia slaapt vanavond. En tot die tijd wil ik dat je naar boven gaat. Alleen. Ik wil je niet hier, niet nu.”

Hij wilde protesteren, maar iets in mijn blik stopte hem. Zonder een woord liep hij de trap op. De woning kraakte onder zijn stappen.

Ik stond nog steeds in de woonkamer, tegenover Layla.

Ze nam voorzichtig haar tas. “Ik… wist niet dat hij getrouwd was,” zei ze, bijna fluisterend, vol schaamte. “Hij zei dat jullie uit elkaar waren. Dat hij hier alleen woonde voor zijn dochter……….

Lees verder op de volgende pagina