Ik bleef minutenlang op de drempel staan, nog steeds met de envelop in mijn hand. Waverly House… iedereen in Maple Glen kende de naam. Het was het oudste landhuis in de stad, een groot wit gebouw met pilaren en een smeedijzeren hek, dat al generaties lang eigendom was van de familie Whitmore. Rijk, invloedrijk, en meestal onbereikbaar. Wat zouden zij van Lucas willen?

Toen Lucas wakker werd, zat ik nog steeds aan de keukentafel. De envelop lag voor me, alsof hij me elk moment kon bijten.

“Wat is dat?” vroeg hij slaperig terwijl hij een kom ontbijtgranen pakte.

“Een brief. Voor jou,” antwoordde ik, en duwde hem de kaart. Hij las hem, zijn wenkbrauwen in een trage boog omhoog.

“Wie is H. Whitmore?”

“Dat wil ik precies ook weten,” zei ik.

Om drie uur reden we door de lange oprijlaan van Waverly House. De poort stond open alsof men op ons wachtte. Het huis torende boven ons uit, indrukwekkend en aristocratisch. De tuinman stopte even met werken en keek ons na. Er hing iets serieus in de lucht, alsof we een plek binnenreden waar geheimen gewoon waren.

Een oudere vrouw met zilvergrijs haar deed de deur open. Ze droeg geen uniform, maar er hing iets formeels aan haar houding—alsof ze geboren was om zulke deuren te openen.

“Mevrouw Bennett, Lucas. Volg mij alstublieft,” zei ze met een rustige, perfecte stem.

We werden naar een ruime salon geleid met hoge ramen en schilderijen van voorouders met hetzelfde trotse gezicht. Bij het raam stond een man in een donkerblauw pak. Hij draaide zich om toen wij binnenkwamen. Hij had grijs haar, een nette stropdas, en ogen die leek alsof ze altijd iets analyseerden.

“Dank dat u gekomen bent,” zei hij. “Ik ben Harold Whitmore.”

Hij bewoog zijn blik naar Lucas. “Jij hebt gisteren mijn kleindochter gered.”

Lucas bloosde licht. “Ik… ik deed gewoon wat nodig was, meneer.”

“Dat maakt het net bijzonder,” antwoordde Whitmore rustig. “De meesten kijken toe. Jij handelde………..

Lees verder op de volgende pagina