Sophie ontgrendelde haar telefoon en drukte aarzelend op het scherm. Ze draaide het toestel naar mij toe. Ik zag een foto. Mijn hart zakte meteen naar mijn maag.

Het was de trouwkaart. De foto van Daniel en mij onder die grote eik. Maar er stond iets anders bij, iets wat níét door ons was geplaatst. Iemand had de foto gedeeld op sociale media, en eronder stond een commentaar dat zich razendsnel had verspreid:

“Het is hem… dezelfde man die vorige maand met dat meisje in de bar was. Waarom trouwt hij als hij anderen vermaakt?”

Er stonden tientallen reacties onder. Vreemden spraken hun oordeel uit. Sommigen dachten dat het een grap was, anderen vertelden dat ze Daniel hadden gezien met verschillende vrouwen. Eén persoon beweerde zelfs dat hij “altijd met andere dates” in hetzelfde café kwam.

Mijn hoofd tolde. “Wat is dit? Wie heeft dit online gezet? En waarom geloven jullie dit?”

Sophie keek me niet aan. “We wisten niet wat we moesten denken. En we wilden je niet kwetsen. Maar… we zijn bang dat je een fout maakt.”

Ik voelde hoe mijn huid heet werd. Niet van schaamte, maar van pure woede. “Jullie hadden met míj moeten praten! Dit gelóóf je toch niet zomaar?”

Sophie beet op haar lip. “We probeerden het. Maar elke keer dat we Daniel zagen, leek hij… anders. Julia zag hem onlangs in een restaurant. Niet met jou. Hij zat aan een tafel met een vrouw. Ze zeiden dat hij hand in hand zat.”

Een ijzige stilte viel tussen ons………….

Lees verder op de volgende pagina