Toen herinnerde ik me iets: toen ik klein was, vertelde oma eens dat de eik “dieper wortelde dan onze familie.” Toen had ik gelachen. Nu voelde het alsof mijn hart sneller klopte.

Ik zette mijn handen in de aarde, schoof wat bladeren en losse grond opzij. Daisy liep langzaam rond en snuffelde, alsof ze wist dat we iets belangrijks zochten. Net toen ik dacht dat ik me misschien vergiste, voelde ik iets hards onder mijn vingers: een klein houten plankje, verstopt net onder de grond. Je kon het alleen zien als je ernaar zocht.

Ik trok het omhoog. Er zat een metalen, licht verroeste doos onder. Mijn vingers trilden toen ik hem eruit tilde. Ik opende hem, en binnen vond ik meerdere enveloppen, samengebonden met touw — en daaronder een klein velvet doosje.

Mijn adem stokte.

Ik maakte eerst het touw los. Vier enveloppen kwamen tevoorschijn:

“Voor Lydia.”

“Voor Peter.”

“Voor Frances.” (mijn moeder)

“Voor Lucas.”

Ik staarde ernaar. Dit waren geen herinneringen — dit was een boodschap. Een boodschap die oma wilde dat ík zou geven.

Onder de brieven lag een laatste envelop.

“Voor Lucy.”

Mijn hart sloeg over. Maar voordat ik die openmaakte, pakte ik het velvet doosje. Binnenin lag een antieke ring, prachtig en ongetwijfeld kostbaar: een saffier omringd door kleine diamanten. Ik had het nog nooit gezien. Oma had hem niet verborgen omdat hij duur was — maar omdat hij belangrijk was.

Ik deed de doos dicht, stopte alles terug in de tin en liep het huis binnen.

—

Binnen verstomden alle stemmen. Tante Lydia keek naar de doos. “Wat is dat?………

Lees verder op de volgende pagina