Aan de muur, net naast het raam, hing een ingelijste foto. Ik voelde mijn hartslag stilvallen op het moment dat ik haar zag.

Het was een foto van Althea… met een klein meisje in haar armen.

Een meisje van misschien vier jaar oud. Grote ogen. Zachte krullen. En iets in haar blik dat mij pijnlijk bekend voorkwam.

Mijn knieën werden slap. — Althea… wiens kind is dat? vroeg ik met schorre stem.

Ze draaide zich langzaam om. Haar gezicht verbleekte. Ze wist dat dit moment ooit zou komen, maar niet op deze manier.

— Dat… dat is mijn dochter, zei ze zacht.

Mijn borst werd zwaar. — Je… je dochter?

Mijn gedachten raasden. Vijf jaar geleden was ze “onvruchtbaar”. Vijf jaar geleden had ze mij verlaten omdat ze me geen kind kon geven. En nu hing hier een foto die alles op zijn kop zette.

— Hoe… hoe is dit mogelijk? fluisterde ik.

Althea zette haar tas neer en ging op de rand van de bank zitten. Ze vouwde haar handen ineen, alsof ze zich aan iets onzichtbaars vasthield.

— Ga zitten, zei ze. Het wordt tijd dat je alles weet.

Ik zakte neer in een stoel, mijn blik nog steeds aan de foto vastgeklonken.

— Na de scheiding… begon ze langzaam, — was ik emotioneel uitgeput. Ik voelde me leeg. Ik heb maandenlang bijna niet gewerkt. Ik dacht dat mijn leven voorbij was.

Ze slikte.

— Maar een half jaar later begon ik mij vreemd te voelen. Ik was voortdurend moe. Misselijk. Ik dacht dat het door de stress kwam… tot ik flauwviel op school.

Ik keek haar met grote ogen aan.

— De dokter deed een test. En toen… bleek dat ik zwanger was.

De woorden troffen mij als een storm.

— Zwanger?! Maar… je zei…

— De eerste diagnose was fout, zei ze zacht. Zeldzaam, maar het gebeurt. Mijn lichaam kon wél een kind dragen. Alleen wisten we het toen niet…………….

Lees verder op de volgende pagina