Alexander bleef enkele seconden roerloos staan, terwijl de gasten fluisterend elkaars blik zochten. Iedereen wist dat hij normaal gesproken geen tijd verspilde aan oppervlakkige feestjes zoals deze. Dat hij überhaupt was verschenen, was al een verrassing. Maar dat hij nu, met zijn donkere, scherpe ogen, rechtstreeks naar een doorweekte serveerster keek, was ronduit verbijsterend.

Emily, nog steeds trillend van kou en schaamte, probeerde op te staan, maar haar kletsnatte sneakers gleden uit op de betegelde rand. Ze beet op haar lip om niet opnieuw in het water te vallen.

Alexander zette een paar stappen dichterbij en knielde voor haar neer. Hij reikte haar rustig een hand aan.

“Gaat het met u?” vroeg hij, zijn stem laag maar warm.

Emily keek verbaasd op. Nooit eerder had iemand met zoveel macht en prestige tegen haar gesproken alsof ze een gelijke was. Ze aarzelde even, maar legde uiteindelijk haar hand in de zijne. Hij hielp haar overeind, zonder haar blik ook maar één seconde los te laten.

Rondom hen heerste een stilte waarin je bijna het water van de zwembadfilter kon horen stromen. De menigte keek alsof ze getuige waren van een scène uit een film.

Madison Greene, die nog steeds met een gemaakte glimlach stond te poseren voor de telefooncamera’s, trok nerveus aan haar designerjurk. Haar zelfverzekerdheid leek te verpieteren bij elke seconde die voorbijging.

“Wat is hier gebeurd?” vroeg Alexander, zijn stem nu harder, gericht op de groep feestgangers.

Niemand durfde te antwoorden. Sommigen keken naar de grond, anderen deden alsof ze opeens heel geïnteresseerd waren in hun glazen champagne. Uiteindelijk zei Madison luchtig:

“Ach, ze struikelde. Ik probeerde haar zelfs te helpen, maar ze viel gewoon.”

Enkele mensen knikten snel, alsof ze haar verhaal wilden bevestigen. Maar Alexander gaf geen krimp.

“Struikelde,” herhaalde hij langzaam, alsof hij het woord proefde en de leugen erin rook.

Hij keek naar Emily.

“Is dat waar?”

Emily voelde haar hart bonzen. Ze wilde geen drama veroorzaken. Ze wilde gewoon naar huis, droge kleren aantrekken en deze avond vergeten. Maar de manier waarop hij haar aankeek — eerlijk, respectvol, alsof haar stem ertoe deed — gaf haar moed………..

Lees verder op de volgende pagina