De rechtszaal voelde die dag kouder aan dan ooit. De muren waren wit, strak, kil — alsof ze geen greintje menselijkheid wilden toelaten. Max zat naast me aan de tafel, zijn benen bungelend boven de grond. Ik legde mijn hand op zijn schouder zodat hij wist dat ik er was. Dat ik er altijd zou zijn.

Diane kwam binnen alsof ze een modeshow opliep. Haar parelketting glansde fel onder de lampen, haar perfecte kapsel geen millimeter uit model. Ze zette de doos „zelfgemaakte” koekjes op de tafel van de griffier en fluisterde luid genoeg dat iedereen het kon horen: „Vers voor de gelegenheid.”

Gary volgde haar, zijn handen achter zijn rug, zijn blik strak vooruit, alsof hij zich al voorbereidde op een overwinningsspeech.

Ik voelde mijn maag samentrekken.

De rechter kwam binnen, een oudere vrouw met zilvergrijs haar en een bril in een streng montuur. Ze keek even de zaal rond, kort maar scherp, alsof ze alles in één blik doorgrondde……

Lees verder op de volgende pagina