Koffers pakken? Miranda… wat bedoel je daarmee?» vroeg ik, mijn stem zachter dan ik wilde.

Ze keek niet direct naar me. Haar handen trilden een beetje terwijl ze ze in haar jaszakken verborg.

«Ik weet dat het raar klinkt,» begon ze uiteindelijk. «Maar ik moet dit zeggen. Ik moet het nú zeggen.»

Mijn maag trok samen. Al dertien jaar kende ik haar door en door. Ze had die blik die ze altijd had wanneer iets haar wekenlang had beziggehouden.

«Ga zitten, lieverd,» zei ik voorzichtig.

Maar Miranda schudde haar hoofd. Ze stapte dieper de woonkamer in, keek rond alsof ze herinneringen afzocht in elke hoek: de plek waar ze haar eerste boek had gelezen, waar ze tekenfilms keek, waar ze met een gekneusd ego op de bank kroop omdat ze door een klasgenoot was gekwetst.

«Ik ben achttien,» herhaalde ze, nu met meer vastheid in haar stem. «En ik heb er lang over nagedacht.»

Ik slikte. «Waarover?»

Ze draaide zich naar me om. In haar ogen brandde iets tussen angst en vastberadenheid.

«Over jou. Over mij. Over… ons huis.»

Mijn keel werd droog. «Miranda, als je op kamers wil gaan wonen, als je zelfstandigheid wil, dan steun ik je natuurlijk. Je hoeft niet bang te zijn om—»………….

Lees verder op de volgende pagina