Sophie Lemoine had al twee dagen niet geslapen. Haar jongere broer Julien lag in het Saint-Antoine Ziekenhuis in Parijs na een ernstig motorongeluk. Elke nieuwe medische ingreep verhoogde de kosten, en Sophie voelde de druk als een touw dat steeds strakker rond haar keel werd.

Als studente bedrijfskunde en stagiaire bij Torres & Associés had ze al van alles geprobeerd: studieleningen, een voorschot op haar stagevergoeding, zelfs het verkopen van een paar persoonlijke bezittingen. Niets was genoeg.

In haar wanhoop vroeg ze om een spoedafspraak met de algemeen directeur, Alexandre Torres. Hij stond bekend om zijn strikte houding, zijn discipline en zijn bijna onmenselijke perfectionisme. Sophie had hem alleen ooit vluchtig begroet in de lift, maar dit keer luisterde hij aandachtig naar haar haperende stem toen ze haar situatie uitlegde.

Alexandre bleef een moment stil. Hij liep naar het raam van zijn kantoor en keek uit over het verlichte Parijs.

Toen zei hij, zonder zich om te draaien:

— Ik kan je helpen. Maar ik wil dat je begrijpt dat dit een uitzonderlijke beslissing is.

Sophie knikte, niet zeker wat hij bedoelde.

Hij draaide zich naar haar om, zijn stem plots minder zakelijk.

— Ik zal de ziekenhuisrekening betalen. Niet als lening. Niet als voorwaarde. Maar als steun voor iemand die zich in een noodsituatie bevindt…….

Lees verder op de volgende pagina