“Claire, wat bedoel je?” riep ik, mijn stem trillend terwijl ik Nora tegen mijn borst drukte. “Wat wist ik? Waar heb je het over?”

Maar ze hing al op.

Ik bleef staan in mijn hal, omringd door stilte, behalve het zachte ademhalen van de baby in mijn armen. Een koude rilling trok langs mijn ruggengraat. Hoe kon Claire – mijn eigen zus – mij zo spreken? Hoe kon ze hún baby hier achterlaten?

Mijn gedachten tolden. Er moest iets vreselijk mis zijn.

Ik probeerde Ethan te bellen. Geen antwoord. Nog eens. Voicemail.

In paniek liep ik heen en weer. Dacht na. Probeerde logisch te zijn. Ik controleerde de draagmand zorgvuldig, op zoek naar een briefje, uitleg, tekenen van gevaar. Niets. Alleen een flesje dat niet eens halfvol was.

Nora begon zacht te jengelen. Automatisch wiegde ik haar, en toen ze haar kleine vuist om mijn vinger sloot, brak er iets in mij. Dit tere, pasgeboren meisje mocht geen pion zijn in welk drama dan ook.

Ik besloot: ik ga naar Claire toe. Meteen.

Maar net toen ik mijn jas wilde pakken, werd er opnieuw op de deur geklopt…………

Lees verder op de volgende pagina