David Harris keek me aan met een mengeling van medeleven en professionele scherpte toen ik zijn kantoor binnenstapte. Mijn ogen waren gezwollen van het huilen en mijn handen trilden nog steeds. Hij schoof een glas water naar me toe.

“Anna… ik hoorde over Michael. Het spijt me oprecht.”

Ik knikte zwijgend. Ik had geen woorden meer over. Ik had bijna geen kracht meer over.

“Ze hebben me het huis uitgezet,” fluisterde ik. “Alles… alles hebben ze gehouden.”

David streek nadenkend met een hand langs zijn kin.

“Margaret en haar dochters?”

Ik knikte.

Hij zuchtte diep en stond op, liep naar een metalen kast en haalde er een map uit die ik niet herkende. Hij legde ze voorzichtig voor me neer, alsof het iets fragiels was.

“Anna, voordat Michael stierf… heeft hij mij iets toevertrouwd.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Wat bedoel je?”

David opende de map. Binnenin zat een document met Michaels handtekening eronder, nog vers in mijn geheugen, samen met een notariële stempel.

“Dit is Michaels officiële testament,” zei David zacht.

“En zijn laatste wijzigingen dateren van… acht maanden geleden.”

Ik kromp in elkaar. Acht maanden geleden hadden Margaret en haar dochters me nog verweten dat ik ‘te veel besliste’ in Michaels leven. Ze hadden me elke dag kleine opmerkingen geleverd, stille steken die me onzeker maakten.

“Waarom heeft hij me dit nooit verteld?”

David keek me aan, zijn stem bitter…….

Lees verder op de volgende pagina