Marianne boog haar hoofd lichtjes, alsof ze een meubelstuk bekeek dat niet in haar interieur paste. Haar glimlach bleef beleefd, maar de kilte erachter vulde de kamer.

— “Ik wilde u gewoon iets vragen…”, zei ze zacht.

Élise glimlachte nog steeds, met de warme vriendelijkheid van iemand die altijd het beste in anderen ziet.

— “Natuurlijk, mijn kind. Wat is er?”

Marianne’s glimlach werd smaller, net niet onbeleefd, maar precies scherp genoeg om het hart te raken.

— “Hoelang denkt u… hier te blijven?”

Élise verstijfde nauwelijks zichtbaar.

Het was geen vraag.

Het was een boodschap.

Marianne vervolgde, nog steeds glimlachend:

— “U begrijpt het vast… Luc heeft een heel druk leven. En dit huis is ingericht op rust en orde. Een extra aanwezigheid… vooral iemand die niet gewend is aan dit soort omgeving… kan snel lastig worden.”

Ze sprak langzaam, alsof haar woorden zorgvuldig door een filter van beleefdheid moesten gaan.

— “Dus… zou u misschien kunnen nadenken over een datum? Wanneer u teruggaat naar… uw dorp?”

Het woord “dorp” klonk alsof het over een heel ver verleden ging, iets stoffigs, primitiefs.

In dat moment voelde Élise iets in haar borst samentrekken. Een warme traan die geen toestemming vroeg gleed over haar rimpelige wang. Ze veegde hem discreet weg, alsof ze zich schaamde om te voelen.

— “Ik… ik begrijp het.”

Marianne glimlachte eindelijk echt — maar het was de glimlach van iemand die haar zin had gekregen.

—

De nacht

Luc vond zijn moeder later op de avond op het dakterras, zittend op een bank, starend naar de stad die lichtte als een zee van sterren. Haar oude jas, die niet paste in deze wereld van design en glas, was strak om haar heen getrokken…………….

Lees verder op de volgende pagina