In de envelop zat een cheque.

Geen gigantisch bedrag, niets buitensporigs.

Maar genoeg om mijn adem te laten haperen.

150 euro.

Niet om rijk van te worden.

Maar voor iemand zoals ik – met een salaris dat nauwelijks de huur, de boodschappen en mijn eigen rekeningen dekt – voelde het alsof iemand me plotseling een dag licht had gegeven na weken van duisternis.

Ik slikte.

‘Ik kan dit niet aannemen,’ fluisterde ik automatisch.

De agent maakte een zacht, bijna begripvol geluid.

‘Ze stond erop. Ze wilde dat u wist dat uw kleine gebaar voor haar een enorm verschil maakte.’

Ik voelde hoe mijn manager naast me verstijfde.

Hij was niet het type dat makkelijk toegeeft emoties te hebben, maar zelfs hij leek even niet te weten wat te zeggen.

‘Ze vroeg ook dat ik u dit nog zou vertellen,’ vervolgde de agent.

Hij keek me ernstig aan, maar zijn stem werd zachter…………

Lees verder op de volgende pagina