Mijn telefoon trilde opnieuw. Het onbekende nummer bleef op het scherm staan.

Met een diep ademhalen nam ik eindelijk op.

‘Met Delmas?’

Een jonge stem antwoordde. Rustig. Beheerst.

‘Goedemiddag, meneer Delmas. Excuseer dat ik u onverwacht bel. Mijn naam is… Thomas.’

Mijn hart sloeg één keer hard — en stopte bijna.

Thomas.

De jongen die ik tien jaar geleden op straat had gezet.

Twaalf jaar oud.

Nu tweeëntwintig.

‘Ik hoop dat ik u niet stoor,’ vervolgde hij beleefd. ‘Ik kreeg uw nummer via een oude kennis van u.’

Ik kreeg geen woord uit mijn mond.

Hij praatte verder, altijd met die kalme, volwassen toon:

‘Maak u geen zorgen,’ zei hij. ‘Ik bel niet voor geld. Ook niet om verwijten te maken. Ik wilde u alleen iets laten weten.’

Ik voelde mijn vingers licht trillen.

‘Ik ben deze week afgestudeerd,’ zei hij.

‘Geneeskunde. Met de hoogste onderscheiding.’

Ik sloot mijn ogen.

Hij… een arts?

Terwijl ik hem ooit zonder aarzelen op straat had gezet………

Lees verder op de volgende pagina