Ik stond versteend naast mijn auto, mijn hart bonzend als een hamer tegen mijn ribbenkast. Voor me zag ik David bij de voordeur van het elegante huis staan. De deur was opengegaan nog voordat hij kon kloppen, en een vrouw van middelbare leeftijd verscheen in de deuropening. Ze glimlachte warm, alsof ze hem al jaren kende.

Maar het was niet de glimlach die me deed duizelen.

Het was het feit dat Mia’s woorden – over een “mooie dame” met koekjes – ineens volledig logisch werden.

Op dat moment wilde ik naar hem toe stormen, om antwoorden schreeuwen, maar ik dwong mezelf te blijven zitten. Ik wilde weten wat er écht aan de hand was. Dus zakte ik wat verder in mijn stoel en keek toe.

David gaf de vrouw een korte knuffel. Niet romantisch. Meer… vertrouwd. Alsof ze familie waren.

Maar David had nooit iets verteld over familie in deze buurt.

Ze gingen naar binnen en de deur viel dicht.

Mijn keel werd droog.

Ik ademde diep in en besloot te wachten.

Na twintig minuten ging de deur weer open. Ik zag David in gesprek met de vrouw, beiden ernstig, alsof ze een belangrijke beslissing namen. Toen stak David zijn hand uit, en de vrouw schudde die met zichtbaar opgeluchte ogen………….

Lees verder op de volgende pagina