De zon hing laag boven de horizon toen Margaret haar auto parkeerde voor het huis van haar dochter in een rustige buitenwijk van Seattle. Ze had haar bezoek niet aangekondigd; Emily hield van verrassingen, en nu ze zeven maanden zwanger was van haar eerste kind, wilde Margaret gewoon even kijken hoe het met haar ging.

Maar zodra ze uitstapte, voelde ze een steek van onrust. De gordijnen waren dicht. Geen muziek, geen geluid, geen beweging. Emily zette altijd zachtjes de radio aan, zelfs als ze sliep.

Margaret opende de voordeur met de reservesleutel die ze nog had.

‘Em?’ riep ze zacht, terwijl ze haar jas uittrok.

Geen antwoord.

In de woonkamer hing een vreemde stilte, bijna zwaar. Een halflege mok op tafel, een bordje met aangebrand brood in de keuken, alsof iemand abrupt was gestopt met wat hij aan het doen was.

En toen zag ze haar.

Emily lag op de keukenvloer, op haar zij, haar hand beschermend om haar buik. Haar gezicht was bleek, haar adem kort.

‘Emily!’ riep Margaret terwijl ze naar haar toe rende en op haar knieën viel.

Emily’s lippen bewogen nauwelijks.

‘M… mama… het doet pijn…’

Margaret voelde haar hart samenknijpen van angst. Terwijl ze met trillende vingers 911 belde, bleef ze Emily toespreken, hopend dat haar dochter bij bewustzijn zou blijven………..

Lees verder op de volgende pagina