Ik kon niet meer rustig slapen. Overdag probeerde ik mezelf te overtuigen dat het allemaal onschuldig was — misschien een manier voor haar om haar gedachten te ordenen. Maar ’s nachts lag ik wakker, starend naar haar hand die rustte op het laken, vol dunne blauwe inktstrepen.

Op een donderdag besloot ik het te onderzoeken. Terwijl ze onder de douche stond, opende ik voorzichtig het nachtkastje. Daar lag het kleine zwarte notitieboekje. De kaft was versleten, en op de eerste pagina stond haar naam in haar nette handschrift.

Ik bladerde.

Elke pagina had dezelfde opmaak: een datum bovenaan, gevolgd door een aantal korte verticale streepjes, elk met een cijfer ernaast. Soms stond er ook een enkel woord, meestal een naam of een plaats.

12 januari — 3

Marktplaats — 1

Bakkerij — 2

Ik kon er geen logica in vinden.

Het leek willekeurig.

Toen hoorde ik de douche uitgaan.

Mijn hart sloeg over.

Ik legde het boekje snel terug, deed alsof ik in bed lag te lezen.

Ze kwam binnen met een glimlach, haar handdoek om haar haar gewikkeld.

> “Je kijkt zo gespannen,” zei ze zacht. “Alles goed?”

“Ja,” loog ik……..

Lees verder op de volgende pagina