Toen ik mijn kamer binnenliep, verstijfde ik.

Alle laden stonden open. Mijn juwelendoos — die van mijn moeder — was verdwenen.

Mijn hart bonsde. Ik wist meteen wat mijn vader bedoelde.

Ik rende naar de kaptafel. Leeg.

De hanger. De enige tastbare herinnering aan mijn moeder. Weg.

Ik trok de lakens van het bed, keek onder het tapijt, overal. Niets.

Tot mijn blik viel op iets kleins dat glinsterde in het licht:

een gouden stickertje in de vorm van een hartje.

Precies zoals Hannah die altijd op haar dagboekjes plakte.

Mijn maag draaide om.

Ze had het gedaan. Ze had het gestolen.

Ik liep terug naar de keuken, mijn handen trilden.

Mijn vader keek me met holle ogen aan.

„Het spijt me, meisje,” fluisterde hij. „Ze nam het met de trouwspullen mee.”

Mijn keel trok dicht.

Toen greep ik mijn telefoon.

„Goedenavond, met de politie? Ik wil een diefstal melden.

Mijn halfzus heeft een erfstuk van mijn overleden moeder gestolen.

Ze is nu op haar bruiloft. Ja, ze draagt het waarschijnlijk om haar hals.

Adres: Rosewood Gardens.”

Ik wist niet of ik juist handelde, maar één ding wist ik zeker:

mama had nooit gewild dat ik mijn mond zou houden.

—

Toen ik bij de feestlocatie aankwam, stonden er al twee politieauto’s.

Gasten fluisterden en filmden met hun telefoons.

Tussen de witte stoelen en bloemenbogen zag ik Hannah —

bleek, trillend, omringd door twee agenten……

Lees verder op de volgende pagina