Het was een doodgewone woensdagmiddag toen ik besloot om even langs de supermarkt te gaan. Ik had niet veel nodig: brood, kaas, en een worst. Niets bijzonders. Gewoon iets makkelijks voor het avondeten. De lucht was grauw, en de winkel rook naar versgebakken brood. Zonder veel nadenken pakte ik een verpakking met een vrij normale, gladde worst. Ik dacht er niet meer over na en rekende af.

Thuis maakte ik een paar sneetjes brood, sneed wat plakjes van de worst en at. De smaak was normaal — zoutig, vet, precies wat ik verwachtte. De rest legde ik in de koelkast, netjes in folie gewikkeld. Geen enkele reden om iets verdachts te denken.

De volgende ochtend wilde ik een broodje klaarmaken voor onderweg. Terwijl ik het mes pakte en de worst uit de koelkast haalde, voelde ik plots dat het snijden niet soepel ging. Het mes stuiterde even, alsof het iets hards raakte. Ik fronste. Misschien was hij gewoon wat bevroren aan de rand van het koelvak? Ik probeerde nog eens te snijden, maar het mes stopte opnieuw, vast in het midden.

Een glinstering trok mijn aandacht. Iets metaalachtigs, iets dat niet thuishoorde in voedsel. Voorzichtig duwde ik de randjes vlees opzij — en toen zag ik het duidelijk: iets zwarts, rechthoekigs, met een zilveren rand. Een USB-stick.

Een USB-stick, in een worst.

Ik stond een paar tellen stil, alsof mijn hersenen moesten bijbenen wat ik net zag. Hoe kon dat? Was dit een grap van de fabriek? Een sabotage? Of misschien een verborgen prijs, zoals vroeger in cornflakesdozen? Nee, dat kon niet. Ik was vooral verbaasd — en eerlijk gezegd, een beetje bang. Want ik had al van die worst gegeten. Als er een USB-stick in zat, wat zat er dan nog meer in?

Ik waste mijn handen, legde de stick op tafel en keek ernaar. Een simpele zwarte USB-stick, zonder merk of opschrift. Nieuwsgierigheid won het van mijn voorzichtigheid. Ik haalde mijn laptop erbij, ademde diep in, en stak de stick in de USB-poort……..

Lees verder op de volgende pagina