Het gegrom verstomde niet meteen. Ranger’s ogen bleven strak op haar gericht — donker, waakzaam, vol achterdocht.

Toch bleef Lily waar ze was. Ze hield zijn blik vast, niet met angst, maar met iets wat leek op… begrip.

“Je hoeft niets te doen,” fluisterde ze zacht. “Ik kom niet dichterbij.”

De vrijwilligers keken elkaar aan. Sommigen rolden met hun ogen; anderen hielden hun adem in. Dit meisje had geen idee in welk gevaar ze zich begaf — dachten ze.

Maar Ranger deed iets wat niemand ooit eerder had gezien.

Hij stapte achteruit.

Zijn oren draaiden langzaam naar voren, zijn ademhaling vertraagde. Het gegrom zakte weg tot een laag gepruttel. Lily’s stem — kalm, ritmisch, bijna melodieus — vulde de ruimte met iets wat de angst doorbrak.

“Ze is gek,” mompelde iemand achter haar.

“Of dapper,” zei een ander.

Lily’s moeder stond versteend. Ze kende haar dochter. Sinds het ongeluk, twee jaar geleden, had Lily zelden dat vuur in haar ogen gehad. Het vuur dat ze nu zag, was terug.

Na een paar minuten keek Lily op naar de vrijwilliger die bij haar stond. “Mag ik mijn hand uitsteken?”

Hij aarzelde. “Dat is geen goed idee, echt—”

“Alleen als hij het toelaat,” onderbrak ze zacht.

Langzaam bracht ze haar hand omhoog, tot net tegen het rooster. Ze bewoog niet. Ranger snoof, zijn neus trilde. Een seconde… twee…….

Lees verder op de volgende pagina