Op de beveiligingsbeelden zag ik Claire in de babykamer. Zoey lag in haar wiegje te slapen. Alles leek rustig — tot Beau ineens begon te grommen. Zijn vacht stond overeind, zijn ogen gefixeerd op iets achter Claire.

Ik kneep mijn ogen samen. In de hoek van het beeld bewoog iets… een schaduw, snel en stil, alsof iemand zich probeerde te verbergen.

Claire draaide zich om, maar er was niets. Toch bleef Beau grommen, zijn lichaam gespannen tussen Zoey en die schaduwachtige plek.

Toen doofde het nachtlampje even — slechts een seconde — en Beau sprong richting de deur, blaffend, wild, alsof hij iemand wegjoeg.

Ik voelde kippenvel over mijn armen trekken.

“Zie je dat?” fluisterde ik tegen Rose. Ze knikte, haar gezicht wit weggetrokken.

Beau kwam terug, rook aan de wieg en ging er vlak voor liggen, zijn ogen wijd open, alert. Zo bleef hij minutenlang zitten, terwijl Claire in paniek de kamer uitrende.

Ik spoelde de video meerdere keren terug, maar steeds zag ik datzelfde beeld — iets onverklaarbaars in de hoek, net buiten het licht.

Rose legde een hand op mijn arm. “Misschien was het een reflectie,” zei ze onzeker. “Of een storing in de camera………

Lees verder op de volgende pagina