Maandenlang, elke zaterdag, nam mijn man Mike onze kinderen mee naar zijn moeder.

Ava (7) en Ben (5) vonden het geweldig.

« Bij oma krijgen we altijd ijs! » zei Ben dan, zijn gezichtje glanzend van enthousiasme.

Ik was blij dat Mike zo’n hechte band had met zijn moeder sinds het overlijden van zijn vader.

Hij leek er rust in te vinden, en ik dacht dat het de kinderen goed deed.

Maar één ding bleef vreemd.

Ik werd nooit uitgenodigd.

« Het is gewoon wat familietijd, » zei hij altijd. « Jij kunt eindelijk eens uitrusten, lieverd. »

Tot die zaterdag.

Ze stonden al bijna klaar om te vertrekken toen Ava ineens terugrende om haar jas te halen.

Ik glimlachte.

— “Vergeet niet lief te zijn tegen oma!” plaagde ik haar.

Ze bleef staan, keek me vreemd aan en fluisterde toen:

— “Mama… oma is gewoon een pincode.”

Ik fronste.

— “Wat bedoel je?”

Ze hapte naar adem, alsof ze iets had gezegd wat ze niet mocht.

— “Dat mag ik eigenlijk niet zeggen,” mompelde ze, en rende naar buiten.

Mijn hart bonsde.

Een pincode?

Wat bedoelde ze daarmee?

Toen ze vertrokken waren, bleef ik een tijdje in stilte zitten, mijn gedachten in duizend richtingen……….

Lees verder op de volgende pagina