De zon scheen zacht op de witte rozen die de tuin vulden. Het was mijn trouwdag, een dag die ik al maanden zorgvuldig had voorbereid. Damian stond naast me, zijn hand stevig in de mijne. Zijn glimlach stelde me gerust, alsof niets deze perfecte dag kon verstoren.

Maar het ondenkbare gebeurde. Net toen de muziek begon en de gasten applaudisseerden, zakte Damian plotseling in elkaar. Zijn glas viel, de champagne spatte over de witte vloer, en in een oogwenk werd de vreugde vervangen door paniek. Ik schreeuwde zijn naam, maar hij bewoog niet meer.

De artsen konden niets doen. “Hartstilstand,” zeiden ze. Eén woord dat mijn wereld vernietigde.

De volgende dag kwam zijn familie, mensen die hij nooit meer had willen zien. Ze beschuldigden mij, met koude ogen en trillende stemmen. “Jij hebt iets gedaan,” siste zijn zus. Ik stond daar, verward, terwijl mijn hart nog steeds hamerde van verdriet……..

Lees verder op de volgende pagina